به گزارش پاپگاه خبری ندای فردا، در کنار تپه‌هاي بلند شهري که به چشمِ بسياري عادي مي‌نمايد، نابينايان با قامتِ آرامي به زندگي مي‌نگرند و با حواسِ ديگرشان جهان را مي‌فهمند. هر قدمِ آرام در کوچه‌هاي شهر، داستانِ تلاشِ بي‌صداي زنان و مرداني است که با چشماني بسته اما ذهني روشن به دنبال راهي براي گفتن، براي حضور و براي بودن هستند.

نور را نمي‌بيند، اما با ذهن خود به صدا، بافت و آهنگ فضا وزن مي‌دهد. چشم هايي که با باز شدن صبحگاهي، نقشه‌ روز را مي‌نگارند؛ همان گوشِ تيز نابينايان است که به زمزمه‌هاي زبان، موسيقي و گفت‌وگوي هم‌سفران، جايِ خاليِ چشم‌ها را پر مي‌کند. اين يک رازِ زيستن است، يافتن روشنايي در لايه‌هاي پنهانِ صُورتي که نمي‌توان مطمئن شد با ديدن.

روز جهاني نابينايان همانند شمعي است که در بادِ فراموشيِ در جامعه روشن مي‌ماند. اين روز به ما ياد مي‌دهد که راه‌ها و استانداردها تنها با ديدنِ چشم‌ها سنجيده نمي‌شود، بلکه با درکِ هم‌دلانه از نيازها و توانمندي‌هاي ديگران ساخته مي‌شود. آيا تا به حال به صدايِ يک دستِ که به گامِ آهنگينِ پياده‌رو مي‌چرخد گوش داده‌اي، يا به آراميِ يک دستِ راهنما که دنيا را به حرکت در مي‌آورد؟

داستان‌ها از خيابان‌هاي پهن تا کتابخانه‌هاي صبور، از کتاب‌هاي بِريل تا شهرهاي بي‌صدا، همواره به ما مي‌گويند که نابينايان چگونه با خلاقيتِ انسانيِ خود، محدوديت‌ها را به فرصت‌ها بدل مي‌کنند. آنان با حسِ زمان، با نقشه‌هايِ صوتي و با هم‌سازيِ جامعه، مسيرهايي مي‌سازند که ديگران اشتراکِ همان مسير را فراموش مي‌کنند.

جامعه‌اي که براي نابينايان فضايي امن و قابلِ دسترسي مي‌سازد، در واقع به همه‌ افراد اين امکان را مي‌دهد تا با اعتماد به نفس زندگي را تجربه کنند. بلندپروازي‌هاي کوچک و بزرگِ آنان، همانند چراغ‌هايي‌اند که در شبِ شهر روشن مي‌شوند تا مسير را روشن کنند نه براي فردي خاص، بلکه براي تمام کساني که به دنبال راهي روشن در برابرِ چالش‌ها هستند.

به جاي تعجب از تفاوت‌ها، بياييد به هماهنگيِ انسان‌ها گوش بسپاريم، طراحيِ شهري با خط‌هاي صوتي، سيستم‌هاي راهنمايي دقيق براي پياده‌روها، و فضاهاي مشترک که به‌شکلِ امن و قابل دسترسي باشند. اينها نه تنها براي نابينايان، بلکه براي هر فردي که به داشتنِ استقلال و سوادِ تجربه‌مندِ زندگي اهميت مي‌دهد، ضروري‌اند.

روز جهاني نابينايان نه تنها يادآور حضور روشن دلان در جامعه است، بلکه فرصتي است براي شنيدن صداها ، لمس نورهايي که از طريق ديگر حواس روشن مي‌شود و تعهدي که همه ما به زيستن برابر، به يکديگر داريم.

گرامي داشت روز عصاي سفيد به ما مي آموزد که نورِ واقعي از درون مي‌تابد، از همدلي، از دست‌هاي کمک‌رسان، از کلامِ احترام و از فرصتي براي شنيدن صدايِ کساني که به چشم نمي‌بينند اما با قلبِ باز جهاني را مي‌سنجند. بياييد با هم بنشينيم، بشنويم و با عمل ثابت کنيم که حضور هر نفر، بي‌اثر نيست و هر نورِ کوچکي مي‌تواند آفتابِ فردا را براي همگان روشن‌تر کند.

سرتيپ دوم پاسدار حميد علينقيان پور فرمانده انتظامي استان اصفهان