به گزارش پایگاه خبری ندای فردا، ناصر اکبری، مدیرعامل شرکت آب و فاضلاب استان اصفهان درباره پویش از من که برمیاد در یادداشتی نوشت: آب، تنها یک منبع طبیعی و آبرسانی فقط یا یک خدمت عمومی نیست؛ ستون پایداری حیات، توسعه و امنیت هر سرزمین است. امروز، در شرایطی که تغییرات اقلیمی، تداوم خشکسالی، کاهش بارندگی و افت منابع آب زیرزمینی، بسیاری از مناطق کشور از جمله استان اصفهان را با محدودیت‌های جدی روبه‌رو کرده است مدیریت مصرف آب، دیگر یک انتخاب نیست؛ ضرورتی ملی و مسئولیتی همگانی است.

صنعت آب در سال‌های اخیر با اجرای طرح‌های متعدد تأمین، انتقال، ذخیره‌سازی، اصلاح و توسعه شبکه، هوشمندسازی تأسیسات، کاهش هدررفت آب و ارتقای تاب‌آوری زیرساخت‌ها، تمام ظرفیت‌های فنی و تخصصی خود را برای تأمین پایدار آب شرب به کار گرفته است. با وجود این، تجربه نشان داده است که پایداری منابع آب، تنها با اجرای طرح‌های عمرانی محقق نمی‌شود؛ این هدف زمانی دست‌یافتنی خواهد بود که مدیریت مصرف به یک فرهنگ عمومی و مسئولیتی مشترک تبدیل شود.

امروز شبکه آب شرب استان اصفهان در ساعات اوج مصرف با کمبود 2500 تا 3000 لیتری آب در ثانیه روبه‌روست؛ رقمی که معادل آب مورد نیاز بیش از ۲۰ هزار نفر در شبانه‌روز است. این آمار، بیش از آن‌که یک شاخص فنی باشد، بیانگر اهمیت نقش هر شهروند در حفظ پایداری شبکه آبرسانی است. گاهی بستن به‌موقع یک شیر آب، تعمیر یک نشتی کوچک یا اصلاح یک عادت روزمره، اثری به‌مراتب فراتر از آن چیزی دارد که تصور می‌کنیم.

بر همین باور، شرکت آب و فاضلاب استان اصفهان، در کنار اقدامات فنی و زیرساختی، توسعه فرهنگ مصرف مسئولانه را نیز به عنوان یکی از مهم‌ترین راهبردهای خود دنبال می‌کند. پویش «اصفهان منهای ۲۰» با هدف کاهش روزانه ۲۰ لیتر از مصرف آب هر شهروند و پویش «از من که برمیاد» با تأکید بر مسئولیت‌پذیری فردی، بر یک اصل مشترک استوارند؛ این‌که تغییرات بزرگ، از تصمیم‌های کوچک و رفتارهای روزمره هر یک از ما آغاز می‌شود. اگر هر شهروند باور داشته باشد که حفظ آب از خانه، محل کار و رفتار شخصی او آغاز می‌شود، نتیجه این همراهی، پایداری منابع آبی برای همه خواهد بود.

مدیریت مصرف، به معنای کاهش کیفیت زندگی یا چشم‌پوشی از آسایش نیست؛ بلکه به معنای استفاده آگاهانه و هوشمندانه از سرمایه‌ای است که جایگزینی برای آن وجود ندارد. احترام به حق نسل امروز و نسل‌های آینده، در گرو آن است که آب را نه یک کالای همیشگی، بلکه سرمایه‌ای ارزشمند و محدود بدانیم.

بی‌تردید آینده آب، تنها در گرو بارش‌های آسمانی یا اجرای طرح‌های بزرگ نیست؛ آینده آب را رفتار امروز ما می‌سازد. پویش «از من که برمیاد» دقیقاً به همین معناست؛ این‌که منتظر معجزه نباشیم، بلکه باور کنیم بستن یک شیر، کوتاه کردن یک دقیقه از زمان استحمام یا تعمیر به‌موقع یک شیر فرسوده، اقدامی است که از «من» برمی‌آید و تأثیر آن کم‌تر از طرح عمرانی نیست. اگر هر یک از ما سهم خود را در مدیریت مصرف بپذیرد و این پویش را نه یک شعار، که یک تعهد روزانه بداند، مجموع این مسئولیت‌پذیریِ فردی، آینده‌ای مطمئن‌تر برای منابع آب و امنیت آبی کشور رقم خواهد زد.

امروز بیش از هر زمان دیگری، آینده آب از «من» آغاز می‌شود؛ زیرا هر اقدامی که ءاز من برمیاد» می‌تواند بخشی از راه‌حل باشد.